تلخ همچون چای سرد

تلخ منم،چایی یخ که هیچکس ندارد هوسش را

تلخ همچون چای سرد

تلخ منم،چایی یخ که هیچکس ندارد هوسش را

رابرت برتون نوشت:"من از اندوه مینویسم که مشغول باشم و از اندوه حذر کنم"


از وقتی بلاگفا به بیماری حذف آرشیو دچار شد،بعد از شش سال او را ترک کردم و به اینجا پناه آوردم...
لینک کوتاه شده ی وبم برای بلاگفا:http://goo.gl/6rPCvr

آدرس قبلیم:atiyee.blogfa.com

سفید آبی سفید

دوشنبه, ۵ تیر ۱۳۹۶، ۰۱:۰۲ ق.ظ

به متانت محبی. بابت عکس‌نوشته‌هایش که آدم را به هوس نوشتن می‌اندازد...


از بچگی هروقت مسخره می‌شدم  و یا در مراکز شلوغ شهر یک عده آدم خیره نگاه‌مان می‌کردند،نیکول دستم را بدون هیچ حرفی محکم می‌گرفت. و این حرکت او یعنی "قوی باش" .راستش من هیچ‌وقت قوی نبودم. شش ساله که بودیم یکی از پسرهای کلاس ،همان روز اولی که ما را دید،گفت:"موش ِ انباری مون شبیه توئه یا تو شبیه اونی؟!".آن موقع برای اولین بار بصورت جدی از قیافه‌ی خودم بدم آمد و زدم زیر گریه. هرموقع گریه می‌کردم نیکول دستم را محکم می‌گرفت و می‌گفت:"گریه کن ولی نه به‌خاطر حرف اون کره خرا." وقتی کره‌خر را با ادای مخصوص به خودش می‌گفت من میان گریه‌ام می‌خندیدم و دیگر نمی‌پرسیدم اگر برای آن حرف گریه نکنم،پس برای چه چیزی باید گریه کنم.؟؟؟

بعدترها به نگاه‌های عجیب آدم‌ها عادت کردیم،به ترحم‌های بی‌جای‌شان،به این‌که وقتی ما را می‌دیدند گمان می‌کردند درد بی‌درمان ِ واگیرداری، داریم. خب، درد ِ بی‌درمان داشتیم اما واگیر که نداشت. در واقع حتی دردی هم نداشتیم. اما درمانی هم نداشتیم. ما فقط بیشتر از بقیه سفید بودیم. حتی موهای سر و بدن‌مان، مژه های‌مان، ابروهای‌مان. نور خوشید که توی چشم‌مان میخورد بیشتر از بقیه ی آدم ها اذیت می‌شدیم.پوست‌مان حساس تر از بقیه بود و بینایی‌مان کمی کم بود... نیکول اما قوی‌تر از من بود.او زودتر از من به نداشتن‌ها عادت می‌کرد. به نداشتن بابا وقتی‌که بچه بودیم و گفتند از بالای پل خودش را به پایین پرت کرده. به نبودن‌های یهویی مامان وقتی یکی درمیان به ما سرمی‌زد. به دریافت نکردن محبت. به نداشتن زیبایی‌های منحصر به‌فرد. حتی به نبودن کلمه‌ی Normal در آزمایش‌اش. به کم شدن موهای سرش. نیکول آن‌قدری قوی بود که حتی موقع مرگ‌اش وقتی روی تخت بی‌جان افتاده بود، به روال همیشگی و سنت‌ دیرینه‌ی‌مان دستم را در دست‌اش محکم گرفته بود. نیکول صبح یک روز ابری رفت. صبحی که آفتاب نداشت اما چشمان‌ام مثل وقت‌هایی که در آفتاب بودم، می‌سوخت . قلبم هم...حالا فهمیده‌ام اگر برای آن حرف‌ها گریه نکنم، باید برای چه‌چیزی گریه کنم... نداشتن دست‌های نیکول...

عکس نوشت

photo: Yulia Taits
پ.ن: می‌دونم نوشته‌ی خوبی نشد ولی برای استارت کار که بد نیست. نه؟ :)


۹۶/۰۴/۰۵
عطیه میرزاامیری

عکس‌های جان‌دار

نظرات (۹)

قشنگ بود.
پاسخ:
ممنون:)
چقدر متن به عکس میومد و چقدر حس غریبی داشت ...
خیلی خوب بووووود ولی!
پاسخ:
:)
۰۵ تیر ۹۶ ، ۱۴:۲۰ 🍁 غزاله زند
عطیه! این نوشته عالیه ،چرا میگی نوشته‌ی خوبی نشد!!!!!!! 
همیشه عالی مینویسی :)  اصلا مگه میشه کسی عاشقه قلمِ زیبات نشه؟ 8) 
(بنظرم زالی همیشه جذاب بود.ترحم و نگاهِ عجیب بی‌معنیه.خدا هممون رو زیبا و منحصربفرد آفریده)
پاسخ:
ممنون غزاله ی عزیز و مهربون:)
برای دردی که نداریم، گریه می‌کنیم!
پ.ن: عکاس، Yulia Taits هست.
پاسخ:
خیلیییییییی ممنون بابت معرفی عکاس:)
به چنین متنی نیاز داشتم الان... کلی مرسی. :)
پاسخ:
ممنون از شما:)
۰۶ تیر ۹۶ ، ۰۱:۰۴ مرتضی خیری
این پ.ن از کدوم جنس تواضعا بود؟ متنتون که عالی بود :)
پاسخ:
لطف داربد شما:)
۰۶ تیر ۹۶ ، ۱۰:۲۴ مادام کاف
برای استارت کار خوب بود:**)
پاسخ:
ممنون:)
ایرانی زال هم داریم
پاسخ:
خب؟
نذار زمین قلمتو...

عطیه ی دوست داشتنی همیشه مهمون انتخابهای منه با اسم ورسم خودش
پاسخ:
ممنون لطفتم:)

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی